• image
    Św. Szymon

    O św. Szymonie Apostole, mamy nader skąpe wiadomości w Ewangeliach. Św. Mateusz i św. Marek nazywają go również Kananejczykiem (Mt 10,4; Mk 3,18). Niektórzy z Ojców Kościoła przypuszczali, że pochodził z Kany Galilejskiej i że był młodym panem, na którego weselu Pan Jezus uczynił pierwszy cud, kiedy wodę zamienił w wino (J 2). Jednak współczesna egzegeza dopatruje się w słowie "Kananejczyk" znaczenia "gorliwy", "zelota". Tak go nazywa św. Łukasz (Łk 6,15). Terminem tym określano najgorliwszych z faryzeuszów, którzy wzięli sobie za cel, w latach moralnego rozprzężenia pod naporem kultury greckiej i nie mniej pogańskiej kultury rzymskiej, powrót do czystości religii mojżeszowej. Zeloci stanowili bardzo silne stronnictwo. Wiemy, że przed swoim nawróceniem należał do nich także św. Paweł.

    Apostoł Szymon Kananejczyk, Zelotes, jest wymieniany w katalogach Apostołów zawsze obok św. Jakuba i Judy Tadeusza, "braci" Pana Jezusa, czyli jego bratanków lub siostrzeńców (Mt 10,4; Mk 3,18; Łk 6,15; Dz 1,13). Czy św. Szymon należał także do tychże "braci"? Na podstawie Ewangelii wydaje się to pewne (Mt 13,55).

    św. Szymon W tradycji chrześcijańskiej mamy nikłe informacje o św. Szymonie Apostole. Potwierdza tylko ona, że był bratem Apostołów - św. Jakuba Młodszego i św. Judy Tadeusza. Miał zasiąść na stolicy jerozolimskiej po męczeńskiej śmierci św. Jakuba Starszego i św. Jakuba Młodszego. Miał również ponieść śmierć w Jerozolimie za czasów panowania cesarza Trajana, kiedy Święty miał już ponad 100 lat. Według tejże tradycji św. Szymon miał głosić Ewangelię wraz ze św. Juda nad Morzem Czerwonym, w Egipcie, a według innych pisarzy kościelnych w Babilonii i w Palestynie. Razem też mieli ponieść śmierć męczeńską. Dlatego ich święto obchodzi się razem. Również ikonografia przedstawia ich razem.

    O przecięciu św. Szymona piłą, i to jeszcze drewnianą, dowiadujemy się z żywotów średniowiecznych. Według świadectwa mnicha Epifaniusza z wieku IX ciało św. Szymona spoczywało w Nicopolis (Bułgaria), w kościele wystawionym ku jego czci. Obecnie relikwie św. Szymona i św. Judy mają znajdować się w Rzymie, w bazylice Św. Piotra, w kaplicy Najśw. Sakramentu. Część relikwii św. Szymona ma posiadać również Tuluza.

  • image
    ŚW. JUDA TADEUSZ

    Św. Juda nosił przydomek Tadeusza. Wyraz ten znaczy tyle, co "odważny". Nie wiemy, dlaczego Ewangeliści nadali mu to miano. Święty Juda był bratem św. Jakuba Młodszego (Mt 13,55). Dlatego bywa nazywany "Juda Jakubowy" (Łk 6,16; Dz 1,13). Być może, że był również bratem św. Szymona, chociaż współczesna egzegeza to kwestionuje. Nie wiemy, dlaczego Orygenes, a za nim także inni pisarze kościelni, nazywają św. Judę Tadeusza także przydomkiem Lebbeusz.

    Nasuwa się zatem pytanie, dlaczego Ewangeliści św. Judę, "brata" Pana Jezusa, stawiają w wykazach Apostołów na dalekim miejscu, podobnie jak Szymona i Jakuba Młodszego. Otóż nie czynią tego w celu umniejszenia ich czci, lecz czynią tak ze względu na przyjętą zasadę uwzględniania kolejności przystąpienia do grona Apostołów.

    Św. Juda Tadeusz zostawił piękny List, który należy do ksiąg Pisma Świętego. To dowodzi, że był on człowiekiem wykształconym. Nie musiał go sam pisać odręcznie, ale jak to było wówczas w powszechnym zwyczaju, mógł go podyktować. Na wstępie Listu przedstawia się jako brat Jakuba. Nie wspomina natomiast ani słowem o tym, żeby miał być bratem także Szymona. Na tej podstawie współczesna egzegeza odrzuca pokrewieństwo Judy z Szymonem To jednak byłby za słaby argument Św Juda mógł powoływać się na św Jakuba, gdyż był on wtedy biskupem Jerozolimy, pierwszej gminy chrześcijańskiej Język św. Judy jest jędrny i plastyczny. Pana Jezusa, na którego pokrewieństwo mógłby się powoływać, nazywa Panem, a siebie nazywa Jego sługą (w l, 4 itp)

    Tradycja starochrześcijańska przekazała nam pewne nowe informacje o św. Judzie Tadeuszu I tak, Hegezyp, który żył w wieku II, podaje, ze Apostoł był żonaty, gdy przystąpił do grona uczniów Pana Jezusa, podobnie jak św. Piotr Dlatego podejrzliwy na punkcie swojej władzy Domicjan, nakazał sprowadzić do Rzymu wnuków św. Judy w obawie, by jako "krewni" Chrystusa nie chcieli kiedyś sięgnąć po władzę cesarską Kiedy jednak przekonał się, ze są to ludzie prości i bez aż tak wielkich ambicji, odesłał ich do domu (Euzebmsz Hist Eccl III, 19, XX, 1-7) Późniejsze świadectwa głoszą, ze św. Juda po Zesłaniu Ducha Świętego głosił Ewangelię w Palestynie, w Syrii, w Egipcie i Mezopotamii Śmierć męczeńską miał ponieść w Libanie lub w Persji W Edessie powstała legenda, ze św. Juda miał spotkać się z tamtejszym królem Abgarem i w ten sposób miał spełnić obietnicę Pana Jezusa. Król bowiem zaprosił Pana Jezusa do siebie Chrystus Pan miał mu przyrzec, ze mu pośle swojego ucznia.

    Kult św. Judy Tadeusza był żywy w wielu krajach, także w Polsce. Odbierał i nadal odbiera kult jako patron od spraw beznadziejnych W wielu kościołach naszej Ojczyzny odbywają się raz w tygodniu specjalne nabożeństwa ku czci św. Judy Tadeusza z odczytaniem próśb i podziękowań. Święty miał w Polsce swoje sanktuaria. Np. jeszcze dzisiaj w Warszawie w kościele misjonarzy gromadzą się spore grupy wiernych na cotygodniowe ku jego czci nabożeństwo.

    Ikonografia przedstawia św. Judę Tadeusza z pałką lub włócznią w ręku, od których miał ponieść śmierć męczeńską Przedstawia także Świętego z obrazem Pana Jezusa Według bowiem legendy miał on wizerunkiem Pana Jezusa uzdrowić króla Abgara w Edessie.

    /Na podstawie: W. Zaleski, Święci na każdy dzień /

  • image
    Święty Jozafat

    Jan urodził się w 1580 r. we Włodzimierzu Wołyńskim. Pochodził z rodziny mieszczańskiej. Wysłany do Wilna, aby przysposobił się do zawodu kupieckiego, zetknął się tam ze sprawą unii. W 1604 r. przyjął habit bazyliański oraz imię Jozafat. W pięć lat później po studiach teologicznych został kapłanem.

    W wieku 38 lat został arcybiskupem unickim w Połocku, gdzie podjął pracę bardziej misjonarza niż pasterza. Będąc biskupem nadal prowadził życie skromne i surowe. Swoje jednoizbowe mieszkanie dzielił z bezdomnym. Jego działalność budziła niezadowolenie przeciwników unii z Kościołem Rzymskim. Po powrocie z sejmu w Warszawie (1621) doszło nawet do zamieszek i tumultów prawosławnej ludności. Kiedy wyszedł do tłumu demonstrującego przed jego mieszkaniem w Witebsku 12 listopada 1623 r., został napadnięty i zabity. Sponiewierane ciało Świętego utopiono w Dźwinie.

    Arcybiskup Jozafat został beatyfikowany w 1643 r., kanonizowany w 1867 r. Jest patronem diecezji siedleckiej, drohiczyńskiej, zakonu bazylianów, Rusi, Litwy, Wilna. Jego relikwie odbyły tułaczą i długą drogę. W związku z rozszerzającym się wpływem prawosławia na terenach wschodnich Królestwa Polskiego były one składane w miastach Białorusi, na Litwie, w Polsce. W 1667 r. powróciły do Połocka. W 1706 r. z obawy przed profanacją umieszczono je w kaplicy zamku Radziwiłłów w Białej Podlaskiej. Po kanonizacji Świętego carat zarządał, aby je ukryto w podziemiu kościoła bazylianów. W 1916 r. przewieziono je do kościoła bazylianów św. Barbary w Wiedniu. Od 1949 r. spoczywają w bazylice św. Piotra na Watykanie.

    W ikonografii św. Jozafat Kuncewicz przedstawiany jest w stroju biskupim rytu wschodniego. Jego atrybutem jest topór.